شاید به جرأت بتوان گفت وقتی در سال 1384 اعلام شد درآمد كشور هند از صادرات نرم­افزار 5/2 برابر درآمد نفت ایران است و بنا دارد تا سال 2008 (3 سال قبل) بیش از 50 میلیارد دلار درآمد كسب نماید، رسیدن به چنین هدفی برای كمتر كسی قابل باور بود اما امروز آمار و ارقام بزرگتری از عملكرد كشور مذكور در پیش روی ما است.

در برخی از موارد، وقتی سخن از مقایسه كشورمان با كشورهای پیشرفته می­شود، اشكال جدی كه بر این مقایسه وارد می­كنند نبودِ زیرساخت­های مشابه در دو طرف می­باشد ولی در مقایسه كشور جمهوری اسلامی ایران و كشور هندوستان كه هر دو در حال توسعه می­باشند، در زمینه صادرات نرم­افزار كه عمدتاً به عنوان یك صنعت دانش محور و مبتنی بر فكر انسان است و نه تكنولوژی­های روز دنیا براحتی می­توان انتظار داشت مسئولین امر جوابگو باشند كه در این خصوص چرا كوتاهی شده.
آیا كسی هست كه متوسط ضریب هوشی و نبوغ جوانان كشور عزیزمان را پائین­تر از مورد مشابه آن در هند بداند؟

متأسفانه امـروزه كه تأمین سوخت­های فسیلی، نفت و ... و جلوگیری از اتلاف منابع زیرزمینی كشورمان در دستور كار دولت­مردان می­باشد، اثری از استفاده از این پتانسیل بسیار بالا و نیاز روزمره دنیا به صنعت ICT  در برنامه­­ریزی­های كلان كشوری یا به چشم نمی­خورد و یا اگر هدفی هم تعریف شده برنامه­ریزی عملیاتی برای آن شاهد نیستیم. نگارنده در صدد متهم نمودن دستگاههای مرتبط بر كم كاری و بی‌توجهی به این موضوع نمی­باشد ولی از باب تذكری كه در این مثال فراهم شده یادآوری می­نمایم دستگاه اجرایی اصلی كه در این حوزه باید ورود بیشتری داشته باشد وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات در رأس است و بدنبال آن شورایعالی اطلاع رسانی و شورای عالی انفورماتیك كشور.

متأسفانه حداقل اینجانب تاكنون هیچگونه برنـامه عملیاتی برای تقویت زمینه­های لازم برای افزایش صادرات نرم­افزار و یا خدمات فنی مهندسی ندیده­ام. در این میان تذكر یك نكته بسیار اساسی، نقش بخش خصوصی و NGOهای مربوطه می­باشد. آنچه باید در عمل اتفاق بیافتد همت بخش خصوصی برای جذب بازارهای بین­المللی و مخصوصاً منطقه­ای می­باشد. تلاش­هـای مجموعه­هایی چـون اتحـادیه صادركنندگـان نـرم­افـزار و حضور بـرخـی از فعالان این حـوزه در نمایشگاه‌های خارجی را باید ستود و باید دقت نمود كه دولت­مردان محترم كه در این امور مسئولیت دارند باید با تعاملات جدی خود بتوانند نیازهای بخش خصوصی برای بازاریابی و صادرات این خدمات را هرچه سریع‌تر و بیشتر فراهم كنند.

از حق نباید گذشت كه در برخی موارد، وزارت ارتباطات كمك­هایی در جهت تأمین فضای نمایشگاهی داشته است و اما از آنجایی كه بنظر نگارنده باید در زمان طرح مشكلات، ترجیحاً راهكارهای برطرف شدن این مشكلات نیز روشن گردد، اختصاراً به گام­های زیر اشاره می­‌شود:
- تدوین یك سند ملی برای تعیین استراتژی و اهداف كوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت همراه با برنامه­های مربوطه و تعیین منابع مالی مورد نیاز متناسب با اهداف تعیین شده.

● تشكیل یك كارگروه تخصصی در وزارت ارتباطات با مشاركت متخصصین این حوزه از بخش خصوصی.
● تدوین راهبردهای اجرایی.
● ایجاد معافیت­های مالیاتی و تدوین نحوه تسهیلات اعتباری قابل دسترس.
● حضور در كلیه نمایشگاه‌های منطقه­ای و فرامنطقه­ای با حمایت جدی دولت.
● انعكاس نیازهای موجود بازارهای بین­المللی به شركت­های خصوصی.
● برگزاری دوره­ای نمایشگاه داخلی از دستاوردهای موجود (حداقل 2 بار در سال) با معرفی كامل فعالین این حوزه و انتشار نتایج آن در سطح گسترده خارجی.
● فراخوان بین­المللی برای دعوت به همكاری ایرانیان خارج از كشور برای همكاری بیشتر برای استفاده از پتانسیل­های شركت‌های داخلی برای انجام پروژه­های خارجی.
امید است در آینده نه چندان دور شاهد استفاده هر چه بیشتر از پتانسیل­های موجود كشور و توان فنی مهندسی صنعت ICT  در كشور عزیزمان با یاری بیشتر دولت­مردان باشیم.
* مدیرعامل  شركت فناوری اطلاعات آریا